Η ζωή και ο αθάνατος των παραστρατημένων

Είναι απλά υπέροχες οι βιογραφίες μεγάλων μορφών του rock ‘n’ roll ιδιώματος. Αλλά προσέξτε, όχι ό,τι κι ό,τι, οι αυτοβιογραφίες, κι ακόμα πιο συγκεκριμένα αυτές που έχουν συνεργαστεί κάποιοι συγγραφείς με τους μουσικούς για να γραφτούν αυτά τα μικρά έπη. Γιατί έτσι και ρέει το κείμενο, και έχεις μια μικρή ιδέα του πώς μιλάει ο κάθε μουσικός, πώς τα έχει στο μυαλό του ρε παιδί.

SlashΚλασικό παράδειγμα ο Lemmy, που αν έχεις δει πάνω από τρεις συνεντεύξεις του σίγουρα κατάλαβες ότι είναι ο κλασικός τύπος στο μέταλ πάρκο που γουστάρει να λέει ιστορίες που του συνέβησαν, εν είδει ανεκδότου. Γράφει λοιπόν ο κύριος περίπου τέτοια:

Ήμασταν Σουηδία για μια συναυλία. Πήγε καλα, αλλά μετά βγήκαμε, έγινε ο κακός χαμός, μας συλλάβανε. Περάσαμε το βράδυ στο κρατητήριο, κι από εκεί το πρωί κατευθείαν στο αεροπλάνο. Πριν απογειωθούμε, ο πιλότος αποφασίζει να μας επισκεφτεί: ‘Λοιπόν αλήτες’, λέει ο πιλότος, ‘ξέρω ποιοι είστε, ξέρω και τι κουμάσια είστε! Αυτά δεν περνάνε στο αεροπλάνο μου. Έτσι και κάνετε το παραμικρό, θα σας περιμένει περιπολικό στο Χίθροου!’ Εμείς τα χρειαστήκαμε, και δεν βγάλαμε τσιμουδιά σε όλη τη διαδρομή. Φτάνοντας όμως στο αεροδρόμιο, είδαμε ότι όντως περίμενε περιπολικό εκεί που είχαμε σταθμεύσει. Μα δεν είχαμε κάνει τίποτα! Η πόρτα ανοίγει, μπαίνουν στο αεροπλάνο δύο αστυνομικοί, και συλλαμβάνουν τον πιλότο που οδηγούσε μεθυσμένος!

Η βιογραφία που διαβάζω τώρα είναι του Slash, ή Σπλατς. Λιγότερο ανεκδοτάς, πιο συναισθηματικούλης, αλλά είναι και Αμερικανός ας μην ξεχνάμε, και είναι κάπως ψυχοπονιάρηδες οι άτιμοι. Ή βέβαια μπορεί να είναι ψυχοπονιάρης ο co-author του, και να εκλαιγε με όλες τις ιστορίες του Σπλατς για το πώς παράτησε το bmx για να μάθει κιθάρα, πώς αποτοξινώθηκε από την πρέζα βουτώντας στο αλκοόλ και την κόκα, πώς κατάφερε την Tracii Lords και άλλα τέτοια.

Άσχετο, αλλά σας παραθέτω εδώ ιστορία του Keith Richards, που δε θυμαμαι αν ήταν στη βιογραφία του, αλλά έχει ενδιαφέρον παρόλα αυτά.

Για μια εποχή ερχόταν σπίτι μου ένας τύπος που καθόταν στον καναπέ μου και με κοίταζε εξονυχιστικά. Δε μιλούσαμε και πολύ, αλλά επειδή το σπίτι μου είναι και λίγο κέντρο διερχωμένων αυτό δεν ήταν και τόσο περίεργο. Πέρασαν βδομάδες που γινόταν αυτό, και ο τυπος σιγά-σιγά σηκωνόταν και έκανε ό,τι κινήσεις έκανα. Είχε αρχίσει να γίνεται εκνευριστικό, μέχρι που ο τύπος εξαφανίστηκε. Την επόμενη φορά που τον είδα, ήταν πρωταγωνιστής στο Pirates of the Carribean.

Κι επειδή ο Lemmy επιμένει να είναι ο αγαπημένος μας, ας κλείσουμε με αυτόν:

Πήγα πριν χρόνια στο γιατρό. Μου είπε ότι το αίμα μου από τα ναρκωτικά έχει γίνει τόσο τοξικό, που είναι ασύμβατο με των άλλων ανθρώπων. Αν δώσω αίμα σε άλλον, θα τον σκοτώσω. Αν πάρω αίμα από άλλον, θα πεθάνω. Συμπέρασμα; [το επόμενο αμετάφραστο] I willl donate my body to medical science fiction.

Βιβλιογραφία:

Kilmister, Ian (Lemmy) & Janiss Garza (2002). White Line Fever. New York: Simon & Schuster.

Slash & Anthony Bozza (2007): Slash. New York: Harper Collins

Richards, Keith & James Fox (2010): Life. London: Weidenfeld & Nicolson

Advertisements

3 thoughts on “Η ζωή και ο αθάνατος των παραστρατημένων

  1. Νομίζω δεν έχω διαβάσει καμία αυτοβιογραφία μουσικού. Και καμία αυτοβιογραφία γενικώς. Εκτός αν πιάνονται κάποια βιβλία που (για κάποιο λόγο, διαφορετικό το καθένα) βρίσκονται στη βιβλιοθήκη μου όπως ο «Ψηλός» ή το επικό «Εξι χρόνια στο Ελλάντα», αυτοβιογραφίες του Αντώνη Αντωνιάδη και του Γιάτσεκ Γκμοχ αντίστοιχα τις οποίες ομολογώ ότι έχω ξεφυλλίσει λιγάκι.

  2. Καλα ειναι καταπληκτικο. Εχω σπιτι μου (το ενα στο πατρικο, το ομολογω) δυο βιογραφιες σε σχεση με το ποδοσφαιρο, και ειναι αυτες. Μεσα μου κλαιω. Και οι αντρες κλαινε.

    Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω ότι τα quotes δεν είναι αυστηρά όπως είναι στα βιβλία, επιτηδες. Γιατί έτσι λένε ιστορίες στο μεταλ παρκο, σα θυμισές.

  3. Lemmy αγόρι μου είσαι μεγάλος μόρτης. Θέλω να πάμε βόλτα στο μέταλ πάρκο, να ταίσουμε τις πάπιες μαζί. Όσο για τον Keef, το σπίτι του πρέπει να είναι κέντρο διερχομένων όσο και ο Keef-ισός (κόμμεντ οικολογικόν- στις όχθες του River Meuse κάθισα και έκλαψα από τα γέλια!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s