Γράμμα σε έναν ποδοσφαιρόφιλο blogger

Την πρώτη φορά που θα το δεις απλά νιώσε!

Τη δεύτερη φορά απόλαυσε την ατμόσφαιρα, την αγνή ελληνική επαρχία, την κλιμάκωση και φυσικά το δράμα του πρωταγωνιστή που κυνηγημένος από εχθρούς και φίλους… (μπλα, μπλα, μπλα)

Την τρίτη φορά πρέπει να μπεις στη θέση του πρωταγωνιστή. Πρόσεξε το θύμα! Δεν αφήνει στον ήρωά μας με τη συμπεριφορά του καμμία επιλογή. Πνιγμένος –από την αδικία που υπέστη αυτός όπως και χιλιάδες τίμιοι συνάδελφοί του από κάποιο μαλακιστήρι που νομίζει ότι μπάλα είναι τα τακουνάκια και τα τσαλίμια- γέρνει με τα αρχίδια του και μόνο τη ζυγαριά της θέμιδος προς το μέρος του αποδίδοντας καρμική δικαιοσύνη.

Την τέταρτη φορά άκου τον speaker. Τον καταραμένο εκπαιδευμένο βλάκα που κλήθηκε να περιγράψει γεγονότα μεγαλύτερα από αυτόν, που δε θα καταλάβαινε γιατί συμβαίνουν ούτε αν του τα εξηγούσαμε. Μοιραία καταφεύγει στα δύο πράγματα που του μάθανε να κάνει ως δημοσιογράφος: με την πρώτη αντίδραση εξωτερικεύει τα μύχια συναισθήματά του με άναρθρες κραυγές και με τη δεύτερη ρίχνει λάσπη στον πρωταγωνιστή της ιστορίας του («Ποιο μουνόπανο είναι αυτό»; «Ο Καμπούρης»). Τον ίδιο πρωταγωνιστή τον οποίο θαυμάζει τόσο ώστε να κραυγάζει εκστατικά το όνομά του πεντάκις μετά την ηρωική πράξη του.

Την Πέμπτη φορά μην το ξαναδείς. Απλά διάβασε το comment από κάτω και αναλογίοσυ το ευμετάβλητο της ανθρώπινης φύσεως. Του Θεού που τη μία στιγμή σε επιλέγει (λόγω της υψηλής τεστοστερόνης σου, το δίχως άλλο), για να αποδόσεις τη θέληση του και την επόμενη σε στραγγίζει ακριβώς από αυτά τα αποθέματα ανδρισμού: “to mouni tis manas tou pou ton petaxe…. ego katagome apo karpatho kai apoti ematha o malakas o kampouris efige apo to gipedo kai kriftike se ena dasos gia na apofigi tin astinomia kai o paixtis pou xtipithike apo ton kampouri emine 4 meres sto nosokomio”.

Την έκτη φορά σκέψου ότι ακριβώς με τέτοιους μαλάκες έκανε καψιμιτζής ο Κωστάρας. Μετά άρχισε τη γιόγκα. Όλα έχουν μια εξήγηση.

Καλημέρα.

Υγ= Το γράμμα πιστώνεται σε γνωστό τρωγλοδύτη του διαδικτύου που οι αρχές αναζητούν, γνωστό και με το όνομα Steve Harris. Η αντιγραφή ανήκει στο συντάκτη giorgosrobolas.

Υγ2= Το συγκεκριμένο post λειτουργεί και ως απάντηση στο περί Γκούτι post. Μια τρανή απόδειξη του τι παθαίνουν όσοι παίζουν μπάλα με τσαλιμάκια. Οπου δε πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος. Guti beware.

Advertisements

2 thoughts on “Γράμμα σε έναν ποδοσφαιρόφιλο blogger

  1. Ο παίκτης που δέχεται την επίθεση του Καμπούρη δεν κάνει τσαλιμάκια (σαν του Γκούτι, αν και ο Γκούτι λίγα τσαλίμια έκανε στην καριέρα του είναι η αλήθεια), αυτή η φάση είναι απόδειξη ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει πολύ άγριο παιχνίδι και μέσο έκφραση κάθε βίαιου ενστίκτου, ειδικά αν παίζεις στα τοπικά πρωταθλήματα που και να πάρεις μια κόκκινη επειδή έσπασες στο ξύλο έναν αντίπαλο μπορεί να είναι και μαγκιά. Αν ήταν ημιτελικός Τσάμπιονς Λιγκ φαντάζομαι ο Καμπούρης θα μάζευε τα νεύρα του.

    Η ανάλυση του Steve Harris αξίζει κάποιο βραβείο. Εχει τη συμπάθεια κάθε Βέλγου.

  2. Ουφ, αδερφέ… Δίκιο έχεις. Τσαλίμια ο κακοποιημένος παίκτης δε βλέπουμε να κάνει. Φυσικά πιο πριν δε ξέραμε τι έκανε. Ουτε ξέραμε εάν τρεις ώρες πριν, σε τοπικό καφενείο, είχε τολμήσει να πει στον ηρωϊκό Καμπούρη: «Τρια γκολάκια θα σου καρφώσω».

    Και ο Γκούτι τσαλίμια δεν έκανε. Οχι πολλά τουλάχιστον. Απλά το «Ισπανός ποδοσφαιριστής» είναι συνδεδεμένο στο μυαλό μου με τη λέξη «τσαλίμια». Εξαιρείται ο Ιβάν Κάμπο.

    Σε κάθε περίπτωση, οφείλω να ομολογήσω πως η uber καφρίλα του Καμπούρη με παρέσυρε σε οπαδικό υστερόγραφο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s