Ταξίδι στα ΙΚΕθηρα

Πήγα στα ΙΚΕΑ σήμερα. Αποφασίσαμε χτες το βράδι με το Ζώη να πάρουμε τελικά εκείνο τον καναπέ γωνία που γίνεται κρεβάτι. Δεν ήταν εύκολη απόφαση, με εκνευρίζουν τα ΙΚΕΑ, όχι μόνο γιατί έχουν γίνει μονοπώλιο κι έχουν γίνει όλα τα σπίτια ίδια, αλλά και γιατί, γαμώ το κέρατο, δεν κατάφερα να βρω καμμιά εναλλακτική που και λίγο να μου αρέσει και να μπορώ να την αγοράσω και να μη διαλυθεί στο τρίμηνο.
Ξεκίνησα λοιπόν από νωρίς από τη δουλειά, για να ξεμπερδεύω γρήγορα.

Ο φίλος μου ο Πέδρο

Ο φίλος μου ο Πέδρο

Γρήγορα έμπλεξα στην κίνηση της Αλεξάνδρας, αλλά ευτυχώς είχα μαζί το φίλο μου τον Πέδρο, να μου λέει ιστορίες από το Μέχικο Σίτι. Ιάπωνας είναι, αλλά ζούσε καιρό στο Μεξικό και αυτό είναι το παρατσούκλι του. Πάλι καλά που ήταν κι ο Πέδρο μαζί, γιατί δεν έχω και κασετόφωνο στο αμάξι. Ο δρόμος τέλος πάντων παραήταν πηγμένος, και η συζήτηση λόγω του εκνευρισμού πήγαινε σιγά-σιγά κατά διαόλου. Ο Πέδρο τελικά λύγισε, ήθελε να πάει για καφέ. Όχι Πέδρο φώναζα, όχι καφέ. Και πάτησα γκάζι κι ότι γίνει. Την ίδια στιγμή, ένας τεράστιος τροχός, ξέρετε, από αυτούς που κόβουν τους κορμούς των δέντρων, ξεκόλλησε από το μπροστινό φορτηγό. Έπεσε πάνω μας κι έκοψε το αμάξι στα δύο. Το μισό αμάξι, με τον Πέδρο μέσα, έπεσε σε μια καφετέρια, στο άλλο μισό ήμουν εγώ. Με τη φόρα που τρέχαμε, το δίκυκλό μου έπεσε πάνω στη τζαμαρία του ΙΚΕΑ. 

Πήγα στο σημείο που εκθέτουν τους καναπέδες, να χαλαρώσω από τη διαδρομή. Πήρα το Ζώη και του είπα ότι μπορεί να μη χωράει στο αμάξι. Μη σκιάζεσαι μου λέει, παίρνουμε και μεταφορική. Οκ του λέω, και πάω στην υπάλληλο, η οποία όμως μου εξήγησε ότι έπρεπε να μου δώσει αυτή δελτίο παραγγελίας και να πάω να το ζητήσω από τα βαριά αντικείμενα, αλλά και ότι είχε πέσει το σύστημα προσωρινά. Χωρίς να σπαστώ, κατευθύνθηκα κατευθείαν στο εστιατόριο και πήρα ένα σνίτσελ. Αποφάσισα να το φάω στον παιδότοπο να δω πόσοι θα με περάσουν για παιδεραστή.

Ένας πατέρας που καθόταν δίπλα μου με παραστραβοκοίταξε. Τι κοιτάς ρε φιόγκο, του λέω δυνατά, μασουλώντας σνίτσελ. Μερικά κομμάτια έφυγαν από το στόμα μου και έπεσαν κατευθείαν στη μύτη του. Εκείνος σάστισε μερικά δευτερόλεπτα, γύρισε στη γυναίκα του, της είπε να μαζέψει το παιδί και χύμηξε. Πρέπει να πλακονώμασταν τουλάχιστον δυόμισι ώρες, μέχρι που τελικά, σαν άλλος υπερήρωας, εμφανίστηκε ο Πέδρο. Με σκισμένα ρούχα, γεμάτος αίματα, και με ένα εσπρεσσάκι στο χέρι. Με τρεις κινήσεις καράτε τον είχε δέσει κόμπο. Ευχαριστώ Πέδρο, του λέω, σου χρωστάω μπουρίτο.

Τελικά τον πήρα τον καναπέ. Θα τον φέρει μεταφορική όμως, παραήταν μεγάλος.

Advertisements

6 thoughts on “Ταξίδι στα ΙΚΕθηρα

  1. Παράθεμα: Ο μύθος του Άρη Βασίλη 3: Μια μετα-(χ)ριστουγεννιάτικη ιστορία « Τα Νέα του Βελγίου

  2. Παράθεμα: Αστυνομική Λογοτεχνία τύπου IKEA « Τα Νέα του Βελγίου

  3. Παράθεμα: Το 2025 θα ξαναρχίσω να βγαίνω και θα ξαναγίνω φοιτητής | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s